Χωρίς τίτλο

    Μανώλης Ρασούλης

Γιάννης Αγγελάκας: Ταξιδιάρα Ψυχή

Μόλις είδα την αφίσα παραξενεύτηκα και για να είμαι ειλικρινής χαμογέλασα από μέσα μου σκεφτόμενος την cultίλα του "Ο χαμένος τα παίρνει όλα". Δεν είχα προσέξει όμως ότι ο υπότιτλος δεν έλεγε "μια ταινία με τον Γιάννη Αγγελάκα" αλλά "μια ταινία για τον Γιάννη Αγγελάκα". Αυτό ήταν. Πολύ μου αρέσουν αυτές οι στιγμές που ταξιδεύεις στο παρελθόν και σκάνε μπροστά σου σκηνικά από την ίδια σου τη ζωή που δεν την βλέπεις πλέον σαν δική σου, αλλά ίσως για λίγο να σε κάνουν να μπεις ξανά σε αυτήν και να ξανανιώσεις ίδια ή παρόμοια συναισθήματα. Φύγαμε για Ολύμπιον!

Ποιό είναι το τραγούδι...;

Αντί να γράψω κάποιο post σχετικό με το θέμα, είχα αυτήν την -τρομερή- ιδέα να σας αφήσω να τα βρείτε. Πρόκειται για 2 ρεμπέτικα τραγούδια που είχαν γίνει μεγάλες επιτυχίες τον καιρό τους και ακούγονται μέχρι και σήμερα -όχι αποκλειστικά στους "ρεμπετικους κύκλους". Το δεύτερο είναι αρκετά εύκολο...

Ψεύτικος είναι ο ντουνιάς

Χωρίς πολλά-πολλά, ένα τεράστιο τραγούδι του πατριάρχη του ρεμπέτικου και κατ' επέκταση της ελληνικής μουσικής που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, με στίχο πιο αληθινό από οποιοδήποτε άλλο κατά την ταπεινή μου γνώμη. Τους πιο αγνούς εκείνους καιρούς που οι μουσικοσυνθέτες είχαν πραγματικές ανησυχίες και εξέφραζαν τους πόνους και τα μεράκια του λαού...

Απολαυστική Συνέντευξη

"Μισώ τον κόσμο. Είναι όλοι ηλίθιοι! Γαμώ την κοινωνία μου γαμώ έχω μπλέξει με άχρηστους! Όλα πάνε σκατά! Όλοι είναι σκατά! Θέλω να πεθάνουν όλοι και όλα ΤΩΡΑ!! Δεν θέλω να βλέπω κανέναν! Κάθομαι μέσα στο σπίτι και βγαίνω μόνο για τσιγάρα. Δεν μιλάω σε κανέναν γιατί είναι όλοι για τα μπάζα! Έτσι ζω και είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος." Μπερδευτήκατε;
Απολαύστε μερικά αποσπάσματα από την συνέντευξη του Χάρη Κατσιμίχα στο Athens Voice και θα καταλάβετε:

Τρομερή εκτέλεση

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Νηφάλιος

Κακές γλώσσες λένε ότι ο Σωκράτης πίνει λιγάκι παραπάνω. Δυσκολεύομαι να το πιστέψω είναι η αλήθεια... Αλλά έλα όμως που υπάρχει το παρακάτω βίντεο που με βάζει σε σκέψεις... Περιμένω την άποψή σας μπας και με διαφωτίσετε. Καληνύχτα πουλάκιααα

Εμείς κουραστήκαμε...Εσείς όχι;;;

Ένα από τα βασικά στοιχεία που πρέπει να έχει ένας καλλιτέχνης είναι να ξέρει πότε πρέπει να σταματήσει. Ανεξάρτητα από το όνομά του, τις επιτυχίες του, το κοινό του. Και είναι πολύ δύσκολο αυτό όπως μας δείχνει η ιστορία. Πώς να σταματήσεις πάνω που αρχίζεις να κολυμπάς πάνω σε εκατομμύρια;;

Περί Παράδοσης

Ήμουν 16 χρονών στην Χαλκιδική για διακοπές. Ένα απόγευμα ήμουν στο τραπέζι με έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς αυτής της χώρας,ο οποίος εκείνη την ώρα -όπως και αμέτρητες άλλες- έπαιζε την ποντιακή λύρα. Ως δεκαεξάχρονος εγώ, με ακούσματα από τις Τρύπες μεχρι τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου -ναι,ναι όοοοολο αυτό το ευρύ φάσμα- δεν είχα καμία σχέση με τη παράδοση και δεν θα έβαζα σε καμία περίπτωση στο δωμάτιό μου να ακούσω οτιδήποτε μου θύμιζε..."παλιά Πατρίδα". Την ώρα όμως που είδα την λύρα να παίζει κάθησα ήσυχος και άκουγα, όπως και η υπόλοιπη παρέα μου, όσο και αν ήταν λίγα αυτά που καταλαβαίναμε από αυτό το ,όπως και να έχει, ιδιαίτερο άκουσμα. Εκείνη την ώρα δίπλα από το τραπέζι μας περνούσε μια παρέα -φοιτητές- που κοιτούσε με χλευασμό το παραδοσιακό αυτό όργανο και το όλο σκηνικό στο τραπέζι. Ο λυράρης τελείωσε το τραγούδι και έπειτα σχολίασε την παρέα αυτή λέγοντας: "Κακομοίρηδες...Αύριο μεθαύριο θα τους ρωτήσουν τα παιδιά τους ποιές είναι οι ρίζες τους και αυτοί δεν θα ξέρουν να απαντήσουν" , και πραγματικά εκείνη την ώρα αναλογίστηκα το πόσο ντροπιαστικό θα ήταν κάτι τέτοιο-αν όχι επικίνδυνο...